Το μυθιστόρημα που θα αναφερθώ λέγεται «η κότα που ονειρευόταν να πετάξει». Πρόκειται για ένα αλληγορικό μυθιστόρημα που αφορά τους πάντες.


Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στην ζωή μιας κότας μέσα στο κοτέτσι, όπου σκοπός της είναι να γεννάει αυγά. Παρόλα αυτά, το όνειρο της είναι να ζήσει στον αχυρώνα με τις άλλες κότες και να έχει την δυνατότητα να αναθρέψει ένα κοτοπουλάκι. Μόλις ο ιδιοκτήτης της κότας, ονομαζόμενη Μπουμπουκίτσα, την βλέπει ότι δεν είναι πλέον πρόθυμη να γεννήσει άλλα αυγά ,την πετάει. Ωστόσο, την σώζει μια αρσενική Πρασινοκεφαλόπαπια όπου η Μπουμπουκίτσα του ζητάει να την οδηγήσει στον αχυρώνα.

Στον αχυρώνα, υπάρχουν ζώα με διαφορετικές αντιλήψεις και συναισθήματα από την Μπουμπουκίτσα. Εκεί δέχεται τα αρνητικά σχόλια των ζώων του αχυρώνα και αναγκάζεται να φύγει και να ζήσει ελεύθερη προσπαθώντας πραγματοποιήσει την αρχική της επιθυμία. Καθώς έχει πάρει την απόφαση αυτή και δεν μπορεί η ίδια να κάνει αυγό, βρίσκει ένα, που αργότερα μαθαίνει ότι είναι του Πρασινοκεφαλόπαπια ,και αποφασίζει να το αναθρέψει μόνη της .Αργότερα δέχεται για λίγο την βοήθεια του Πρασινοκεφαλόπαπια , μέχρι που σκοτώνεται από την περιβόητη Νυφίτσα.

Μ εγαλώνοντας το παιδί της, η Μπουμπουκίτσα παίρνει κιόλας σημαντικές αποφάσεις. Επιστρέφει στον αχυρώνα αλλά έπειτα πάλι διώχνεται από την πρόθεση των ζώων να της πάρουν το παιδί. Μόνη με το παιδί της πια, αποφασίζει να ζήσει ελεύθερη στην φύση, δεχόμενη να αντιμετωπίσει όλους τους κινδύνους της. Συχνά δεχόταν επιθέσεις από την Νυφίτσα που πάντα κατάφερνε να την αποκρούσει. Καθώς το παιδί της καθοδηγούσε το σμήνος των ομοίων του για να πετάξουν μακριά, τότε η Μπουμπουκίτσα θέλησε να κάνει ανακωχή με την Νυφίτσα: να μην πειράζει η καθεμία το παιδί της άλλης.

Στο τέλος η Μπουμπουκίτσα δημιούργησε ένα τελευταίο όνειρο: να πετάξει. Κατάλαβε βέβαια ότι είναι πράμα αδύνατο, αφού τα φτερά της είναι πολύ αδύναμα. Αφού δεν μπορούσε να ακολουθήσει το παΐδι της πετώντας, έκανε κάτι πολύ ανατρεπτικό!!!!

Γράφει η Λαμπρινή Στρέπκου